1 mei 2026 was het niet alleen het ” neopaganistische beltane”, maar er was die avond ook volle maan. Waarschijnlijk de datum voor de Romeinse Gregoriaanse kalender waar de Germanen en Kelten daadwerkelijk beltane of meinacht vierden. Er is een lunisolaire kalender gevonden ” kalender van Coligny genaamd, die door de Gallische Kelten werd gebruikt. De einde van de zomer die op de nieuwe maan in april/mei viel hete (giamonios), wat ” einde winter betekent”. Deze zou dan in de tegenwoordige tijd dit jaar op 14 mei beginnen. ( De 2de nieuwe maan na de lente-equinox).Beltane is een moderne interpretatie, en heeft misschien nooit officieel zo geheten. We komen namelijk het woord Beltane pas later in de middeleeuwen tegen. De Ierse bisschop en koning Cormacbeschrijft het als “Bel-fire” of “geluks-vuur” “gewijd aan de god Belenos”en legt uit hoe druïden twee vuren ontstaken waar het vee tussendoor liep ter bescherming tegen ziekten.De kalender van Coligny beschrijft dat de maanden werden geteld van nieuwe, tot nieuwe maan.Verder lezen we “In Tacitus het volgende over de Germanen”:
Als er niets ongewoons of plotselings gebeurt, komt de gemeenschap bijeen op bepaalde tijdstippen als de maan nieuw of vol is, omdat zij dit het gelukkigste begin vinden om zaken te bespreken. Bovendien berekenen ze niet het aantal dagen, maar het aantal nachten. Op deze manier geven zij blijk van doel en toewijding. De nacht gaat vooraf aan de dag.”
Rond zonsondergang zal dan officieel de zomer beginnen, en rond de zonnewende, de (mid)zomer. ( Midden zomer), dit allemaal na zonsondergang.
Daar waar rond samhain het vee in de stallen werd gebracht ivm de naderende winter, werd het vee nu naar buiten gebracht met de naderende zomer. Het vee moest tussen twee grote vuren naar buiten lopen. “De rook van het vuur had een reinigende werking tegen ziekte.”Tegenwoordig is er een mogelijke vast gepinde gekerstende datum van beltane, wat ” ijsheiligen heet”. Deze valt op 12 mei. Mensen konden dan het beste bloemen en gewassen planten ivm de nacht forst die er niet meer zou zijn.
De meipaal
Dit is een volksgebruik om tijdens meidag de paal met linten in te binden door eromheen te draaien.De meipaal zoals we die nu kennen met linten is een jongere traditie afkomstig uit de 19de eeuw. Het is geïntroduceerd tijdens een toneelstuk. Van J.T. Haines in het in het Victoria Theatre in Londen. Het werd gepresenteerd als een “nieuwe en uitmuntende dans”. De lint kleuren: Wit, rood en groen symbolischeren de vruchtbare krachten in de natuur. Wit, reinheid, rood de kleur van de toenemende zon kracht en warmte, en groen het blad wat nu overal doorkomt.De meiboom zelf is al veel ouder. Er werd een paal van een berk gebruikt, werd deze versierd met natuurlijk materiaal zoals bloemenkransen, en hierom heen werd gedanst. Het hele dorp trok erop uit om zo’n meipaal te vinden. Naast de Berk, was ook de den of spar een uitgekozen paal die als meiboom functioneerde. Het was verder een traditie om de meiboom te stelen van een nabijgelegen dorp. Als een dorp zijn meiboom verloor gold dat als een schande, deze schande moest worden afgekocht met bier. Er werd zelfs over de boom gewaakt dat deze niet werd gestolen. Verder was het een traditie om de mei koningin te kronen tijdens meidag. Er werd ieder jaar een nieuwe mei koningin gekroond. Zij was gekleed in het wit, en werd gekroond met een krans bloemen. Ze symbolischeerd moeder aarde en haar toenemende bloei en groeikracht. Vaak werd het mooiste en huwbare meisje uitgekozen als de meikoningin.In bepaalde dorpen werd de koningin (en de koning) gekozen door middel van volksspelen of wedstrijden tijdens het meifeest, waarbij de winnaars het “meipaar” voor dat jaar. Verder verklaarde rond meidag koppels elkaar de liefde, werden er meidoorn en rozemarijn takken aan deuren gehangen om elkaar de liefde te verklaren. En wie rozemarijn met zonsondergang zal plukken tijdens “meinacht” en dit onder zijn of haar kussen zal stoppen, zal die nacht dromen over zijn of haar toekomstige liefde.
Walpurgisnacht
Walpurgisnacht valt op 30 april. De nacht voor 1 mei. Deze nacht is vernoemd naar de heilige Walburga. Ze was een nicht van Bonifacius en ook een missionaris die mede de kerstening deed in het Saksische gedeelte. Haar heilig verklaring viel op 1 mei. Dit is rond dezelfde periode wanneer de Germanen en kelten de begin van de zomer vierden. Sint Walburga werd hiermee de beschermheilige tegen ziekte, boze geesten en hekserij.
